((ذيل))ها بسته شد كه بهتدريج واقعگراتر و علميتر گشت. از سال 1333 تا 1377 (مرگ ادوارد سوم)، تنها يك ذيل وجود دارد، ولي از سال 1377 ذيلهاي متعدد مستقلي ديده ميشود. تمام اين مجموعهٴ بزرگ ــ كه اوايلش افسانهاي و اواخرش واقعي است ــ سرانجام،
تواريخ انگلستان يا تواريخ سنت آلبانزــ زيرا توماس ويلزينگهام آن را در آن صومعه ويراستاري كرد ــ يا تواريخ كاكستن ناميده شد، زيرا نخستين بار ويليام كاكستن بنيانگذار صنعت چاپ در انگلستان آن را منتشر كرد (لندن 1480). چاپ انتقادي آن اغلب تجديد چاپ شده است.1
تعدادي تاريخهاي لاتيني در مورد پادشاهي ادوارد سوم و ريچارد دوم دردست است. كافي است مهمترين آنها را به ترتيب زماني ذكر كنيم.
تاريخ جفري لوبيكر رويدادهاي انگلستان را از سال 1303 تا 1356 روايت ميكند. بيكر در كتاب ديگرش (تاسال 1336) در صدد برآمده هر رويدادي را دو بار تاريخگذاري كند، از زمان ميلاد مسيح و از سال 1347. اين خيلي عجيب است؛ مثل آن است كه وي سعي داشته گذشته را مستقيماً با زمان حال پيوند دهد، همان كاري كه امروز مربيان ميكنند و درمورد آموزش تاريخ از زمان حال، بهعقب برميگردند. پيداست براي كسي كه در سال 1347 ميزيسته، خيلي دقيقتر و روشنتر بوده كه گفته شود ((ادوارد شاه، چهل سال پيش مرد)) تا اينكه بگويند ((ادوارد شاه، 1307 سال پس از تولد مسيح مرد)). در سدهٴ چهاردهم اصلاً به اندازهٴ ما با تاريخ ميلادي سروكار نداشتند.2
تاريخ رابرت اِيوزبِري، مستوفي دربار كانتربري شرح حوادث را از سال 1339 تا 1356 شامل است؛ تاريخ هنري نايتن، كانن لِستر از زمان فتوحات نورمانها تا سال 1366 و ذيل آن از 1377 تا 1395 را در بر ميگيرد. تاريخ سراسقفان كانتربري (597 ـ 1369)، كه بهغلط به استيفن بيرچينگتن نسبت داده شده، احتمالاً تأليف جان ريدينگي است. ويليام ردي رياضيدان عضو كالج مرتن تاريخ پاپها و امپراتوران را تا لودويگ باواريايي و تاريخ انگلستان را تا سال 1367 و تاريخ سراسقفان كانتربري را تا سال 1374 نوشت.
بنديكتيان انگليسي در زمينهٴ تاريخنگاري بسيار فعال بودند. در اينجا پنج تن از آنان را ميتوان نام برد. ويليام تورن تاريخ صومعهٴ خودش سنت اوگوستين در كانتربري را تا سال 1397 نوشت. ريچارد سايرنستري، راهب صومعهٴ سنت پيتر در وستمينستر تاريخ شاهان انگلستان
1. F. W. D. Brie ,Early English Text Society , London.1906 1908
2.روش مشابه به روش بيكر مستقلاً در دايرةالمعارف زندگينامههاي چيني چاپ 1921، در شانگهاي دنبال شد (ايسيس ش 5، ص 446 ـ 447). همهٴ تاريخها از مبدأ تازهاي محاسبه شده، كه استقرار جمهوري در چين است (1911 ميلادي)؛ بنابراين، تقريباً همهٴ آنان (قريب 40,000 زندگينامه مربوط به همهٴ اعصار) مانند پيش از ميلاد داراي تاريخ منفي است.